Alma?! Neredesin Alma? Neden gelmiyorsun? Salıncakta sallanmak ister misin biraz daha? Alma? Peki, sen bilirsin. O halde ben geleyim. Ama bekle beni, dur, gitme, bekle... Alma?! Birdenbire yok oldu! Nereye gitti? Nereye gittin Alma?!
Depresif bir başlangıç, değil mi? Ama bu başlangıcı beklemeye değdi doğrusu. İlk F.E.A.R. oyununu zor bela oynamış biri olarak sonraki devam oyunlarına bir türlü vakit ayıramadım. Arada askere gittim falan. Derken yepyeni bir sistemle geri dönüşümün ardından merakla beklediğim oyunlar listesinin en üst basamaklarında yerini aldı Project Origin. İsim değiştirdi, birçok videosu yayınlandı, çıkış tarihi açıklandı, derken sonunda demo da yayınlandı. İlk olarak ofiste oynamaya başladığım demo, yaptığım yanlışı çabucak anlamamla birlikte kapanıverdi. Ben ne yapıyordum böyle... Korku dolu atmosferiyle beni yerimden zıplatacak olan oyunu, ofis gibi kalabalık ve oyun atmosferinden fazlasıyla uzak bir ortamda harcamaya mı başlamıştım? Hemen kendimi durdurdum, demoyu yanıma aldım ve akşamı beklemeye başladım.
Ne olur beni Alma!

Şu an günün yorgunluğu atmaya çalıştığım evimde, saatler 02:10’u gösterirken demodan yeni çıkmış durumdayım. Oldukça sakinim, korku etkisi üzerimden fazlasıyla akıp gitmiş. Bunun nedeni demonun bitmesi mi? Hayır. Şöyle açıklayayım: Oyunun demosunu açar açmaz hikayeyle ilgili ve oldukça etkileyici bir videoyla karşılaştım. Sonrasında ise ayağa kalkmaya çalışırken buldum kendimi. Bundan sonra yapmam gereken, ekibimle yeniden irtibata geçmekti. Ben yoluma devam etmeye, kendime zırh ve cephane bulmaya çalışırken etrafta fazlasıyla tuhaf şeyler oluyordu. Bir an Alma’yı görüyor, sonra kaybediyor, birden üstüme gelen ruhlardan kurtulmaya çalışıyor, sonra da etrafta hareket eden sürüyle objenin yarattığı atmosferde kendimi kaybetmemeye çalışıyordum. Evet, beklediğimi değmişti. Oyunu ışığın yanmadığı ve sesin yeteri kadar açık olduğu bir ortamda oynamamla beraber korkmaya başlamıştım. Resmen korkuyordum yahu! Koridorlar boyunca karşıma ne çıkacağı ve beni nelerin beklediği konusunda en ufak bir fikrim yoktu. İki adım ileri, bir adım geri atıyordum sürekli. Üstelik bu doğaüstü olaylar yetmiyormuş gibi, beni öldürmeye çalışan askerlerle de başa çıkmaya çalışıyordum. Hem korkutucu, hem yorucu, hem de ölümle burun buruna bir ortam...

UPLOADİNG... Toplam 117 Part Olucaktır..




Crack :
Linklerin Görülmesine İzin Verilmiyor
Linki Görebilmek İçin Üye Ol veya Giriş Yap